سورمه

فیلم هوگو رو چند روز پیش دیدم، سه بعدی. تجربه ی جالبی بود. فیلم انگار یه جورایی ادای دین اسکورسیزی به سینما ست. صحنه هایی از پخش اولین فیلم ها رو پرده ی سینما توی فیلم هست و نمایش تعجب و شگفتیه مردمی که وقتی حرکت قطار رو روی پرده سینما می دیدن ناخودآگاه خودشون رو عقب می کشیدن تا قطار از دل پرده ی سینما بیرون نیاد و زیرشون نکنه و این دقیقن اتفاقیه که حالا توی صحنه هایی از فیلم برای ما افتاد، ما هم خودمون رو عقب کشیدیم تا زیر قطار نریم یا آتیش نگیریم!

دارم به آدمای 50 سال دیگه فکر می کنم، به چیزهایی که اون ها رو شگفت زده می کنه. دنیا جای جالب و هیجان انگیزیه.