سورمه

آدم هایی هستن که فکر می کنن راه خودشون از همه ی راه ها درست تره. چون بزرگترن، تجربه دارن، پولدارترن یا تحصیلات بیشتر دارن یا نمی دونم هرچیزی که از نظر خودشون بهتره و بین اون ها و بقیه آدم ها تمایز ایجاد می کنه.فکر می کنن به خاطر اون وجه تمایز می تونن به دیگران بگن که چی براشون بهتره به دیگران بگن تجربه رو تجربه نکنن، به دیگران بگن تجربه ی اون ها جواب همه چیز رو می ده. نمی دونم باید با این آدما چی کار کرد. چیزی که مشخصه اینه که این آدما هیچوقت قبول نمی کنن ممکنه اشتباه کنن. اونا همیشه درست می گن و دیگران باید به حرف هاشون گوش بدن وگرنه نمی فهمن، تجربه ندارن، بلد نیستن زندگی کنن و هزارتا چیز دیگه. واقعن با اینجور آدما باید چطور رفتار کرد؟ چطور باید استقلال و اعتماد به نفست رو توی ارتباط با همچین آدمایی حفظ کنی؟ چطور می تونی از فرسوده شدن تدریجی در برابر همچین آدمایی جلوگیری کنی؟ چطور می تونی جلوی خشم مزمنت رو بگیری؟