«هرچند در ظاهر همه چیز در برنامه های شاه امیدبخش و درخشان به نظر می آمد و ما  در فن آوری ها، مبارزه با بی سوادی، حقوق زنان و کودکان، رفاه ایرانیان و سایر زمینه ها به پیشرفت هایی نایل شده بودیم، ولی واقعیت فراتر از اداعاهای مغرورانه و گزافه گویی های رژیم در مورد انقلاب سفید شاه بود. درآمد ماهانه دوسوم از مردم به هفتاددلار بالغ نمی شد. در بیشتر مناطق روستایی از مراقبت های بهداشتی اثری نبود. سیل مهاجرت روستاییان به حلبی آبادها و محله های فقیرنشین جنوب شهر تهران سال به سال رو به افزایش بود و این امر مشکل مسکن را در این شهر پیچیده تر می کرد. تعداد زیاد کارگران فقیر و بیکاران، پایتخت را دچار مشکل کرده بود.»


از کتاب دختر ایران، خاطرات ستّاره فرمانفرماییان (مادر مددکاری اجتماعی ایران)