سورمه

هیس دخترها فریاد نمی زنند رو دیدم، فیلم خوبی بود و مهم تر از اون به موضوعی اشاره کرده بود که در موردش تقریبن فیلمی ساخته نشده. البته من مادر هستم  هم یه جور دیگه به موضوع تجاوز و قتل پرداخته بود که اون هم اتفاق خوبی بود.

نمی دونم این اتفاق ها زیاد شده یا فضا برای پرداختن بهشون بازتر شده یا فکرها روشن تر شده که می شه در این مورد فیلم ساخت، به هر حال هر چی که هست خوبه. امیدوارم این فیلم ها ادامه داشته باشه و ما هم دخترهامون رو جوری تربیت کنیم که نترسن برای ما درد دل کنن و این سنت سکوت به خاطر حفظ آبرو از بین بره و بفهمیم چه کودکی هایی که تباه نشد و چه شادی هایی که از بین نرفت و چه زندگی هایی که یک عمر با ترس و نفرت آلوده نشد، به خاطر همین سنت به ظاهر پسندیده ی حفظ آبرو. 

مرتبط:

یادداشتی به بهانه هیس

سایت رسمی فیلم