این که می گویند دنیای مجازی آدم ها را از هم دور می کند قبول ندارم. اگر آدم ها بخواهند از هم دور شوند روزنامه و مجله و دیر از سرکار آمدن و هزارتا چیز دیگر هم دارند و داشته اند برایش.

 وقتی برای آزادی یک عده آدم نادیده اشک توی چشم های آدم حلقه می زند، وقتی خبرهای خوش را آدم های نادیده شر می کنند، توی کامنت ها بهم تبریک می گویند و عکس و آهنگ متناسب با فضا می گذارند، وقتی هر کدام اینها را که می خوانی جلوی اشک هایت را نمی توانی بگیری، وقتی اینهمه آدم نادیده به لطف دنیای مجازی از حال هم خبردار می شوند، برای هم نگران می شوند، از نگرانی زار زار گریه می کنند و از خوشحالی خبرهای خوب بغضشان می ترکد، به هم امیدواری می دهند و آرزوهای بهتر می کنند برای فردا و پس فردا، واقعن فکر می کنم چقدر خوب که فضای مجازی هست و چقدر خوب که این آدم ها هستند و من امشب چقدر گریه دارم، گریه ی خوشحالی.

 

پ.ن: شماری از زندانیان سیاسی آزاد شدند.(اینجا) و (اینجا)

پ.ن2: به همه ی اونایی که خوشحال شدن از شنیدن این خبر تبریک می گم.

پ.ن3: درود می فرستم به تیم برنرز لی بزرگ که دسترسی آدم ها رو به وب آزاد کرد.

از سایر دست اندرکاران هم تشکر می کنم البته.